İnsanın keyfi olmayınca oynamak da gelmiyor içinden. Hatta ulan deli miyim ben niye zıplıyorum şimdi diyor içinden. Ne kadar saçma bir iş yaptığını düşünüyosun. Ama insan mutlu olmak istediğinde çok saçma eylemlerden bile çok keyif alabiliyor.
Bu oyunun keyif tarafını anlamlı şeylere bağlamak bence dersin en yararlı yönü. Ama açıkcası ben bu konuda öğrencilerin önerilerinden çok derste daha somut örnekler (sadece zıplamak dışında) görmenin bize oyun tasarlarken daha yardımcı olabilirdi diye düşünüyorum.
Bizim tasarım çalışmamıza gelince, galiba bu oyunları çok karmaşık şeyleri anlatmakta kullanmak zor. Tasarladığımız oyunlar tanım düzeyinde kalıyor. Çocuklara konuya ilk başlandığında eğlenceli ve motive edici bir başlangıç sağlama da çok faydalı olabileceğini kestirebiliyorum. Konulara keyif almayı öğreterek başlatmak, onla oyun oynayabildiğini göstermek çocukların zihnindeki çok zor karmaşık gibi tabuları yıkmakta yararlı olacaktır. En önemlisi de çocukların konuları kendi kendilerine bir oyuna çevirmeleri daha muhtemel bir sonuç bence. Çünkü onlar oyun oynamayı bizden daha iyi bliyorlar…
